Το Ημερολόγιο μιας Μεσολογγίτισσας (1826)

Γράφει η μαθήτρια Ευτυχία  Καραθάνου

«Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει·
λαλεί πουλί παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει».

«Μάνα και πουλί». Σκίτσο του μαθητή Εντουέλ Πάγια

Φέτος συμπληρώνονται 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου. Η Πολιορκία και η Έξοδος συγκίνησαν τον ποιητή Διονύσιο Σολωμό και έγραψε το αριστούργημα: «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι». Στο βιβλίο της Ν. Λογοτεχνίας της Γ Τάξης του Γυμνασίου ανθολογούνται δύο αποσπάσματα από το έργο αυτό.

Η καθηγήτριά μας, κυρία Μαρία Αγγέλη, μας δίδαξε, με ιδιαίτερη έμφαση, το υπέροχο αυτό ποίημα. Το ακούσαμε και μελοποιημένο. Μετά, μας προέτρεψε να γράψουμε το Ημερολόγιο της Μεσολογγίτισσας μάνας, η οποία βιώνει την πείνα, την αγωνία και την απώλεια των δικών της ανθρώπων και των συμπατριωτών της… Η φιλόλογός μας προσπαθεί να μας καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση και τον σεβασμό. Κατά τη γνώμη μου, πετυχαίνει και τον στόχο αυτό. Δημιουργική γραφή: «Η Μεσολογγίτισσα μάνα, παραμονή της Εξόδου, γράφει στο ημερολόγιό της…»

Εμείς οι μαθητές μπήκαμε στη θέση εκείνης της γυναίκας  και γράψαμε το Ημερολόγιό της. Εγώ προσπάθησα να αποτυπώσω με λέξεις την αντοχή, τον δυναμισμό και την αγωνιστικότητα της Μεσολογγίτισσας, η οποία  «Ελεύθερη Πολιορκημένη» συμμετέχει στην Ηρωική Έξοδο του 1826.

Παραθέτω το τελευταίο Ημερολόγιο της Μεσολογγίτισσας:

Μεσολόγγι, 10 Απριλίου 1826,

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Τι μέρα ξημέρωσε και τούτη; Πώς θα περάσει πάλι; Τι θα απογίνουμε; Κρύο, βοριάς και βροντές… Πράμα παράξενο, γιατί χειμώνας δεν είναι. Κι όμως, το έρμο το Μεσολόγγι βυθίστηκε στην αγκαλιά του χειμώνα, πιο παγωμένο κι από τον ίδιο.

Περπατώ, μα δε στέκομαι. Η πείνα με σέρνει. Με τυραννά. Με τσακίζει. Λιμοκτονώ, καημένε μου κόσμε. Τι ουσία έχει όμως για μένα; Ας πεθάνω, να γλιτώσω… Τα σπλάχνα μου όμως; Εκείνα τι θα απογίνουν; Πώς θα ζήσουν, ωρέ; Κανείς δε λυπάται. Κι όταν κοιτώ ψηλά, μπας και βρω βοήθεια απ’ τον Μεγαλοδύναμο, το βλέμμα μου θολώνει. Τα μάτια μου με εγκαταλείπουν από τη σφοδρή, την καταραμένη πείνα. Μαυρισμένα βαθουλωμένα, σαν να με γρονθοκόπησε η μοίρα αλύπητα.

Μα λόγος δεν είναι αυτός να σταματήσω εδώ. Θα επιμείνω.

Τι κι αν βλέπω τα παιδιά μου να λιώνουν σαν κεριά, και τα κοκαλάκια τους να σκίζουν τη σάρκα τους από την αδυναμία; Εγώ θα επιμείνω.

 Τι κι αν ο κόσμος γύρω μου σωριάζεται, αγκομαχά και σωπαίνει, σαν να ’χει πάψει να ελπίζει; Εγώ θα επιμείνω.

Τι κι αν οι γενναίοι αγωνιστές μας παρέδωσαν ψυχή στα πεδία των μαχών, χωρίς όπλα πια, με τα χέρια νεκρωμένα από τον λιμό; Εγώ θα επιμείνω.

Δεν είναι πια νωρίς για να μείνει αυτός ο τόπος, που Μεσολόγγι λογιέται, άδειος από ελληνόπουλα και πατημένος από ξένα ποδάρια. Δεν έχουμε στον ήλιο μοίρα, αυτό είναι αλήθεια. Ούτε εμείς ούτε τα παιδιά μας. Μα δεν είναι δικαιολογία να υποταχτούμε.

Θα αντισταθούμε σα Γραικοί, όπως αξίζει στην Ελλάδα μας. Γιατί στις φλέβες μας κυλάει και θα συνεχίσει να κυλά αίμα ελληνικό. Ξέρω, είναι δύσκολο. Μα όχι ακατόρθωτο.

Οι Τούρκοι δεν είναι ο μόνος μας εχθρός. Κι όμως, σα βλέπω τη φύση να ξαναγεννιέται, λες και συλλαμβάνει απ’ την αρχή, κι εμείς οι δόλιοι, έρημοι κι αβοήθητοι να ετοιμάζουμε την ελευθερία που σιγοβράζει σαν καζάνι στη φωτιά, νιώθω πως κι αυτή ακόμα στέκεται απέναντί μας. Ξαναγεννιέται, μα αδιάφορη πια για τον πόνο μας.

Χρόνια, δεν είναι ένα και δύο, που παλεύουμε. Είναι μέρες και νύχτες ατελείωτες, μήνες μαρτυρικοί. Κι αντί να καμαρώνουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν, εμείς θρηνούμε. Μάνα δε λογιέμαι πια. Να τα θρέψω δεν μπορώ, ούτε να τα κρατήσω καλά-καλά. Δεν βαστούν,  ωρέ, τα χέρια μου.

Μα είμαι Μεσολογγίτισσα! Και πάνω απ’ όλα Ελληνίδα! Όσο κι αν πονώ βλέποντας τα παιδιά μου να αργοσβήνουν, το χρωστώ στην Ελλάδα. Σ’ αυτή τη μάνα που πενθεί κι εκείνη τα παιδιά της ολημερίς κι οληνυχτίς.

Αν δεν το κάνουμε εμείς, ποιος θα το κάνει; Σου λέω εγώ: κανείς. Εμείς θα το κάνουμε, γιατί είμαστε Έλληνες. Λευτεριά στο Μεσολόγγι!  

Η νύχτα πλησιάζει. Η απόφαση πάρθηκε. Κι αν το ξημέρωμα δε μας βρει ελεύθερους, δε θα μας βρει σκλάβους. Γιατί δε με φοβίζει ο θάνατος, φίλε μου. Με φοβίζει μόνο η ζωή χωρίς λευτεριά!

Ευτυχία  Καραθάνου,

μαθήτρια Γ Τάξης 2^ου Γυμνασίου Αγρινίου

 Εικόνα: το τμήμα μου,  Γ1 του 2^ου Γυμνασίου Αγρινίου