Γράφει η Κατερίνα Σχισμένου

Εμείς είμαστε του Αμβρακικού. Όχι απλώς από επιλογή, αλλά από ευθύνη. Από εκείνη τη σιωπηλή συμφωνία που κάνεις με έναν τόπο όταν τον αγαπάς αρκετά ώστε να μην κάνεις τα στραβά μάτια.

Ο Αμβρακικός δεν είναι μόνο ένας κόλπος. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Είναι τα νερά που ανασαίνουν και έχουν πολλά να μας πουν, τα πουλιά που χαράζουν τον ουρανό, τα ψάρια που παλεύουν να επιβιώσουν, τα δελφίνια μας χαιρετούν από μακριά  και –ίσως πιο συγκινητικά απ’ όλα– οι θαλάσσιες χελώνες που επιστρέφουν ξανά και ξανά, σαν να εμπιστεύονται ακόμα ότι εδώ υπάρχει χώρος γι’ αυτές.

Τον τελευταίο καιρό όμως, αυτή η εμπιστοσύνη δοκιμάζεται. Οι σφοδρές κακοκαιρίες των τελευταίων μηνών δεν άφησαν πίσω τους μόνο εικόνες καταστροφής, αλλά και μια πικρή αλήθεια: το οικοσύστημα του Αμβρακικού είναι πιο ευάλωτο απ’ όσο θέλουμε να παραδεχτούμε. Νερά θολά, ακτές αλλοιωμένες, ζωή που ξεβράζεται κυριολεκτικά στην επιφάνεια. Μέσα σε όλα αυτά, βρέθηκα μπροστά σε δύο νεκρές θαλάσσιες χελώνες. Η μία πρόσφατα. Δεν ήταν απλώς μια θλιβερή εικόνα, ήταν ένα ερώτημα που ζητούσε απάντηση.

Ενημερώθηκαν φορείς. Έγιναν τηλεφωνήματα. Υποτίθεται ότι ενεργοποιήθηκαν διαδικασίες. Καμία ουσιαστική παρέμβαση. Καμία υγειονομική ταφή. Το ζώο έμεινε εκεί, εκτεθειμένο, σαν σύμβολο αδιαφορίας. Η οδύσσεια μιας χελώνας…Υπάρχουν ομάδες, υπάρχουν οργανώσεις, υπάρχουν αρμόδιοι. Όλοι “ενδιαφέρονται”. Στα λόγια. Στις ανακοινώσεις. Στα social media. Όταν όμως η πραγματικότητα απαιτεί πράξη, η σιωπή γίνεται εκκωφαντική. Και η ευθύνη, διάχυτη. Τόσο που τελικά δεν την αναλαμβάνει κανείς.

Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικολογικό. Είναι βαθιά ανθρώπινο, είναι ελληνικό, από την εποχή του Καποδίστρια και πιο πριν…. Είναι το πώς αντιλαμβανόμαστε τη σχέση μας με το περιβάλλον, τον τόπο που μας φιλοξενεί, γιατί όλοι φιλοξενούμενοι είμαστε εδώ. Αν το βλέπουμε σαν κάτι έξω από εμάς ή σαν προέκταση της ύπαρξής μας. Γιατί αν ισχύει το δεύτερο, τότε κάθε νεκρή χελώνα δεν είναι απλώς ένα περιστατικό, είναι μια αποτυχία. Είναι η Ελλάδα που πεθαίνει κι εμείς τρέχουμε περιμένοντας του βαρβάρους να μας βρουν μια λύση- ή μήπως δεν υπάρχει;

Εμείς είμαστε του Αμβρακικού! Γιατί η σιωπή δεν προστάτεψε ποτέ κανένα οικοσύστημα. Αν θέλουμε ο Αμβρακικός να συνεχίσει να είναι τόπος ζωής και όχι μνήμης, τότε χρειάζεται κάτι περισσότερο από ενδιαφέρον. Χρειάζεται ευθύνη. Και αυτή, δεν μετατίθεται.

agriniopress.gr