Το αστυνομικό μυθιστόρημα του Κώστα Παπαθανασίου δεν είναι απλώς ένα ακόμη βιβλίο μυστηρίου. Είναι ένα ταξίδι στον χρόνο, γεμάτο σκιές, μυστικά και ανθρώπινες αλήθειες.
Ο συγγραφέας μιλά στο agriniopress.gr για τη διαδρομή και τις προκλήσεις της δημιουργίας. Με ζεστό και άμεσο λόγο, επιστρέφει στις ρίζες της έμπνευσής του, θυμάται το βιβλίο που τον σημάδεψε και μιλά για το επόμενο βήμα του.
Αφορμή για τη συνέντευξη είναι η επιτυχία που σημειώνει το «Δέμφις» των εκδόσεων «Πνοή» καθώς φιγουράρει στις πρώτες θέσεις των βιβλίων με τις περισσότερες πωλήσεις. Ο ίδιος ο συγγραφέας παραδέχεται ότι δεν περίμενε τέτοια απήχηση :
«H συγγραφή ενός βιβλίου είναι απλώς μία πρώτη χειρονομία. Αν δεν απλώσει το χέρι του ο αναγνώστης να σφίξει εκείνο του συγγραφέα, η χειρονομία αυτή μένει ατελής. Συνεπώς, όταν καθίσταται σαφές, ότι η διστακτική πολλές φορές χειρονομία της συγγραφής έχει ανταπόκριση στο κοινό, γεννιούνται συναισθήματα κατάφασης κι ευγνωμοσύνης.
Θα είμαι ειλικρινής λοιπόν απέναντί σας και θα σας πω, ότι δεν περίμενα αυτή την απήχηση, την προσδοκούσα. Και χαίρομαι για τη διπλή διάψευση που αυτή μας προσφέρει στις σε δύο, μάλλον παγιωμένες αντιλήψεις: πρώτον ότι ελάχιστοι διαβάζουν λογοτεχνία πια και δεύτερον ότι ο η μαγεία της ιστορίας, της ελληνικής γλώσσας και της λαογραφίας δεν αποτελούν αντικείμενο αναζήτησης αλλά και αισθητικής απόλαυσης.
- Είστε επαγγελματίας της πόλης, συναντάτε καθημερινά κόσμο. Τι λένε οι αναγνώστες όταν σας συναντούν από κοντά; Υπάρχει κάποιο σχόλιο ή περιστατικό που σας συγκίνησε;
«Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος διότι έχω την αίσθηση ότι με τη συγγραφή της «Δέμφιδας» συστήθηκα εκ νέου στους συντοπίτες μου. Παράλληλα στάθηκε η αφορμή να επανασυνδεθώ ή να συναντήσω πρώτη φορά φωτεινές μορφές και πνευματικούς ανθρώπους της περιοχής μας.
Η αγάπη και η ζεστασιά με την οποία έχουν περιβάλλει οι συμπολίτες μας αυτό το βιβλίο δεν ήταν έκπληξη για εμένα, αλλά αντίθετα η επιβεβαίωση της θεώρησης πως οι Αιτωλοακαρνάνες είναι τρομερά υπερήφανοι για τον τόπο τους και τον πολιτισμό τους και όταν οποιοδήποτε ερέθισμα τους το υπενθυμίζει, σπεύδουν να αγκαλιάσουν τον φορέα του.
Πολλά σχόλια και περιστατικά με έχουν συγκινήσει, αν μπορούσα όμως να αναφέρω ένα ενδεικτικά, ήταν κάποια δεκάδες βουρκωμένα μάτια που αντίκρυσα στο τέλος μιας παρουσίασης του βιβλίου. Είναι αυτή η άρρητη, συναισθηματική επικοινωνία, που αποκωδικοποιείται μόνο από τη διάλεκτο των βλεμμάτων.
– Εάν έπρεπε να θυμηθείτε τη στιγμή που στάθηκε αφορμή για τη συγγραφή του βιβλίου, ποια θα ήταν αυτή.
«Η αφορμή για τη συγγραφή αυτού του βιβλίου στάθηκε η στιγμή που βρέθηκα ως επισκέπτης στο καταπληκτικό από κάθε άποψη Αρχαιολογικό Μουσείο του Θέρμου, που ειρήσθω εν παρόδω αξίζει μεγαλύτερης προβολής από όλους μας, γιατί αποτελεί πολιτιστικό στολίδι για την ευρύτερη περιοχή.
Εκεί είχα την τύχη να σταματήσω μπροστά στη χάλκινη αμφίγραφη στήλη του 3ου αι. π.Χ., όπου στη μία όψη της αναγράφεται η διακρατική συνθήκη μεταξύ Αιτωλών και Ακαρνάνων (260-250 π.Χ.), που ορίζει ως φυσικό όριο μεταξύ των δύο αρχαίων φύλων τον ποταμό Αχελώο.
Η λέξη «Δέμφις», που με μάγεψε αμέσως μόλις τη διάβασα και αποτέλεσε την αιτία να βυθιστώ στην ιστορία του τόπου μας, από την οποία αναδύθηκα –μάλλον προσωρινά-μετά από τέσσερα έτη.
- Οι ήρωες του βιβλίου σας ισορροπούν ανάμεσα στο καθήκον και την επιθυμία για να ανακαλύψουν την αλήθεια. Εσείς ποιο δρόμο επιλέγετε?
«Πιστεύω ακράδαντα πως οι αναγνώστες του βιβλίου έχουν ξεκάθαρη απάντηση επί του ερωτήματος αυτού. Είναι δεδομένο πως το καθήκον μπορεί να ορίσει έναν οδικό χάρτη με γνωστές συντεταγμένες που οδηγούν με ασφάλεια στην επίτευξη ενός ορισμένου στόχου.
Αντιθέτως η επιθυμία υπόσχεται μόνο Χάρυβδες και Λαιστρυγόνες, μα στο τέλος της κρύβεται η Ιθάκη. Όπως έλεγε εξάλλου κι ο μεγάλος μας Οδυσσέας Ελύτης «πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το μέχρι το πι». Το να κατορθώσει κάποιος να ακολουθήσει την επιθυμία του είναι όμως ολυμπιακό αγώνισμα διά βίου».
Με ιδιαίτερη συγκίνηση αναφέρεται στο αγαπημένο του βιβλίο, «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα», αποκαλύπτοντας πώς, μια παιδική ανάγνωση, μπορεί να αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα και να διαμορφώσει έναν ολόκληρο συγγραφικό κόσμο:
«Ο νονός που με βάφτισε στην κολυμβήθρα της λογοτεχνίας ήταν ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου με τα «Ψηλά Βουνά» του. Εκείνος όμως που με έκανε να νιώσω το πρώτο καρδιοχτύπι της δίψας για ανάγνωση ήταν ο Μενέλαος Λουντέμης με το «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα».
Στην ενήλικη ζωή δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο βιβλίο που θα χαρακτήριζα ως «αγαπημένο», ακριβώς επειδή είναι πάρα πολλά. Συνήθως δε, αυτό τον τίτλο απολαμβάνει πρόσκαιρα εκείνο που μόλις έχω ολοκληρώσει την αναγνωστική του εμπειρία».
Ο Κώστας Παπαθανασίου όπως αποκαλύπτει έχει ήδη ανακαλύψει την έμπνευση για το επόμενο βιβλίο του.
«Ναι, κυοφορώ ήδη την ιδέα του επόμενου βιβλίου. Το ζητούμενο όμως είναι ο χρόνος, καθώς ως ελεύθερος επαγγελματίας με ανηλεείς υποχρεώσεις, οι στιγμές απομόνωσης, που αποτελούν ικανή και αναγκαία συνθήκη για την καταστατική εξίσωση της συγγραφής είναι ελάχιστες.
Προς το παρόν συγκεντρώνω το απαραίτητο ιστορικό υλικό αναμένοντας να φυσήξει ο ούριος άνεμος της χρονικής πολυτέλειας. Το σίγουρο είναι πως και μέσα από το επόμενο βιβλίο θα προσπαθήσω να φέρω στο φως την ομορφιά του τόπου μας και των ανθρώπων του».
Ρούλα Φλώρου
agriniopress.gr
