Σημαντική διάκριση απέσπασε ο μαθητής του 2ου ΓΕΛ Μεσολογγίου, Φανούρης Λυκοτραφίτης, στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ποίησης για το σχολικό έτος 2025-2026, τον οποίο προκήρυξαν τα Ιδιωτικά Εκπαιδευτήρια «Παναγία Προυσιώτισσα» στο Αγρίνιο.

Ο Φανούρης Λυκοτραφίτης κατάφερε να ξεχωρίσει στην Κατηγορία Β’ (μαθητές Γ’ Γυμνασίου έως Γ’ Λυκείου), κατακτώντας τον 2ο Έπαινο με το ποίημά του «Η αλυσίδα που σπάει», το οποίο υμνεί την εσωτερική δύναμη και τη φωνή που δεν σωπαίνει.

Σε συγχαρητήρια ανακοίνωση η καθηγήτρια του σχολείου, Παρασκευή Μπάρλα Παπαδοπούλου, τόνισε: «Επιβραβεύουμε τον Φανούρη για την πνευματική του ανησυχία και του ευχόμαστε οι λέξεις του να συνεχίσουν να είναι πάντα το «φως που σκορπίζει τη σκιά».

Η ανακοίνωση:

Η σημερινή 21η Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, βρίσκει το 2ο ΓΕΛ Μεσολογγίου σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης και υπερηφάνειας. Η ποίηση, αυτή η «φωνή που περιμένει», βρήκε τον δικό της εκφραστή στο πρόσωπο του μαθητή μας Φανούρη Λυκοτραφίτη, ο οποίος απέσπασε μια σημαντική διάκριση σε πανελλήνιο επίπεδο.

Ο Φανούρης συμμετείχε στον Πανελλήνιο Μαθητικό Διαγωνισμό Ποίησης για το σχολικό έτος 2025-2026, τον οποίο προκήρυξαν τα Ιδιωτικά Εκπαιδευτήρια «Παναγία Προυσιώτισσα» στο Αγρίνιο. Ο διαγωνισμός, με τον άκρως συμβολικό τίτλο «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», προσκάλεσε μαθητές από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό να καταθέσουν την ψυχή τους στο χαρτί.

Στην Κατηγορία Β’ (μαθητές Γ’ Γυμνασίου έως Γ’ Λυκείου), ο Φανούρης κατάφερε να ξεχωρίσει ανάμεσα σε πλήθος συμμετοχών, κατακτώντας τον 2ο Έπαινο. Η αξιολόγηση έγινε από εξαμελή επιστημονική επιτροπή ειδικών (φιλολόγων, διδακτόρων λογοτεχνίας και ποιητών) με άριστα το 20, βασισμένη σε αυστηρά κριτήρια ποιητικού ρυθμού και θεματικής αρτιότητας.

Ο Φανούρης Λυκοτραφίτης

Το ποίημα του μαθητή μας, με τίτλο «Η αλυσίδα που σπάει», αποτελεί έναν ύμνο στην εσωτερική δύναμη και την αλήθεια που δεν μπορεί να μείνει για πάντα σιωπηλή. Με στίχους όπως:

«Μα δεν θα σκύψω ούτε λεπτό, δεν θα σωπάσω τώρα, θα αφήσω κάθε ουρλιαχτό να αντηχήσει τώρα» ο Φανούρης συνέδεσε το διαχρονικό μήνυμα του Σολωμού με τις σύγχρονες αναζητήσεις των νέων, κερδίζοντας τις εντυπώσεις των κριτών. Με το ποίημά του έδωσε φωνή στα συναισθήματα μιας ολόκληρης γενιάς, αποδεικνύοντας ότι η τέχνη είναι η δική μας «έξοδος» προς την ελευθερία.

Για την επιτυχία του αυτή, ο Φανούρης θα τιμηθεί με Τιμητικό Δίπλωμα και λογοτεχνικά βιβλία. Η απονομή θα πραγματοποιηθεί σε ειδική τελετή αφιερωμένη στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» εντός του σχολικού έτους.

Σε χαλεπούς καιρούς είναι παρήγορο που μαθητές μας εμπνέονται από την ιστορική μνήμη και κάνουν τη δική τους ηρωική έξοδο σε πείσμα των Σειρήνων της ατομικής αλλοτρίωσης και του εξανδραποδισμού. Ως σχολική κοινότητα, είμαστε περήφανοι που έχουμε στις τάξεις μας μαθητές όπως ο Φανούρης που μέσα από την ατομική τους επιτυχία προβάλλουν την Ιερά Πόλη Μεσολογγίου και τη σχολική μας κοινότητα

Επιβραβεύουμε τον Φανούρη για την πνευματική του ανησυχία και του ευχόμαστε οι λέξεις του να συνεχίσουν να είναι πάντα το «φως που σκορπίζει τη σκιά».

Το ποίημα του Φανούρη Λυκοτραφίτη:

« Η Αλυσίδα που σπάει»

Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει
μα η φωνή μου μέσα μου σαν κεραυνός θεριεύει.

Σκιές δείχνουν, γελούν, λόγια που δικάζουν,
ονομάζουν, χλευάζουν, στα ψέματα βουλιάζουν.

Στη γλώσσα τους το δηλητήριο, στη σκέψη τους το ψέμα,
σκορπούν τον φόβο γύρω μου, κρυμμένοι μες στο αίμα.

Και μ’ έπνιξε η σιωπή τους, με τύλιξε σαν θήραμα φιδιού,
σαν δίχτυ που το έπλεξαν στα βάθη ενός γκρεμού.

Χαμήλωσα το βλέμμα μου, να μην τους αντικρίσω,
μα οι ψυχές που χάθηκαν φωνάζουν: « Θα μιλήσω!»

Χρόνια με δίδαξαν σιωπή, χρόνια με έχουν μάθει,
πως όποιος ψάχνει την αλήθεια μόνος του, δεν θα πάθει.

Σαν δίχτυ πλέκουν τις φωνές, σαν ξένη καταδίκη,
παγίδα γίνεται η ζωή, στα μάτια σου η λύπη.

Κι έφτασε η στιγμή, λοιπόν, φως να σκορπίσει η λέξη,
θα σπάσει η πέτρα, η σκιά, δεν έχει πού να τρέξει.

Μα όσο θάβουν πιο βαθιά, τόσο δυνατά χτυπάει,
η ανάσα που δεν έσβησε, το χέρι που πονάει.

Κι έγινε κόμπος στο λαιμό, σαν μάχης κραυγαλέο
σαν στόμα που δεν άντεξε και σπάει το μοιραίο.

Στα στήθη μου βαραίνει η ντροπή τους, η φοβέρα,
κι ένα παιδί που έψαχνε να βρει του κόσμου μέρα.

Μα δεν θα σκύψω ούτε λεπτό, δεν θα σωπάσω τώρα,

θα αφήσω κάθε ουρλιαχτό να αντηχήσει τώρα.

Άκρα του τάφου σιωπή , μα η φωνή περιμένει,
κι αν όσα χρόνια έμεινε, απόψε δεν αντέχει.

Άκρα του τάφου σιωπή , στον κάμπο ηχώ θα αφήσω,
και μ’ έναν ήχο δυνατό, τον φόβο μου θα σβήσω.

Τα αποτελέσματα του Διαγωνισμού:

sinidisi.gr