γράφει ο Πέτρος Βελούδας
Η μοναξιά είναι αφύσικη, ανυπόφορη κατάσταση για τον άνθρωπο, όχι μόνο σήμερα αλλά ανέκαθεν. Είναι η έλλειψη ουσιαστικής επικοινωνίας με τον συνάνθρωπο, είναι η έλλειψη σύνδεσης και οικειότητας. Όμως αυτή την μοναξιά την νιώθουν εντονότερα οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας, οι ηλικιωμένοι.
Η απώλεια του ή της συντρόφου , η απώλεια φίλων , η απουσία κινήτρων για δραστηριοποίηση ,όλα αυτά την ενισχύουν και επιτείνουν το πρόβλημα αυτό. Επίσης το γεγονός ότι θεωρούνται απόμαχοι της ζωής και επομένως αντιπαραγωγικοί ,τους δημιουργεί συναισθήματα στενοχώριας και μελαγχολίας.
Μολονότι υπάρχει ως ένα βαθμό μέριμνα της πολιτείας και ευαισθητοποίηση ατόμων και φορέων,τα προβλήματα που βιώνουν είναι εμφανή και έντονα.
Πρωτίστως οι χαμηλοσυνταξιούχοι ζούν κάτω από το όριο βιωσιμότητας και συχνά εισπράττουν την απρεπή συμπεριφορά από την νεολαία.
Ο απρόσωπος χαρακτήρας των σύγχρονων μεγαλουπόλεων , η μαζοποίηση στον τρόπο διαβίωσης ,η έξαρση της εγκληματικότητας , η καχυποψία , η αδιαφορία για τον συνάνθρωπο και ο ξέφρενος ρυθμός της ζωής επιδεινώνουν το αίσθημα της μοναξιάς σε αυτή την ηλικία ,γεγονός που μπορεί να τους οδηγήσει στα πρόθυρα της κατάθλιψης.
Στην εποχή μας ,χωρίς να αμφισβητούμε την ύπαρξη ειλικρινών ανθρωπίνων σχέσεων ,παρατηρούμε ότι στην πλειονότητά τους ,οι σχέσεις έγιναν ψυχρές,τυπικές, επιδερμικές. Οι άνθρωποι σπάνια συμπαραστέκονται ο ένας στον άλλο,δεν υπάρχει ψυχική προσέγγιση αλλά παγερή μοναξιά που αποτυπώνεται περισσότερο στους ανήμπορους και αδύναμους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας.
Ωστόσο αυτοί ως μέλη μιας κοινωνίας για την οποία εργάστηκαν χρόνια πρέπει και επιβάλλεται , είναι δηλαδή αδήριτη ανάγκη να εισπράττουν την αγάπη, τον σεβασμό και την φροντίδα όλων μας. Όλοι μπορούμε να κάνουμε αυτούς τους ανθρώπους να νιώθουν ασφάλεια και σιγουριά. Μπορούμε να τους αγκαλιάσουμε και να τους στηρίξουμε με έναν καλό λόγο, με ένα ζεστό χαιρετισμό, με ένα τρυφερό χαμόγελο που λέει πολλά. Όλα αυτά δεν είναι πολυδάπανα όμως δείχνουν ανθρωπιά που στις μέρες μας λείπει. Γι αυτό και μιλάμε σήμερα για μοναξιά .
Εφόσον ο σεβασμός ,η αγάπη και η φροντίδα για τον άνθρωπο δεν γίνουν υπέρτατες αξίες του πολιτισμού μας ,τόσο θα αυξάνεται η αδιαφορία για αυτόν ,τόσο πιο μεγάλα θα γίνονται τα προβλήματα του και η μοναξιά του θα διαιωνίζεται.
‘’Σε αυτόν τον κόσμο που ολοένα στενεύει ,ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους.Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο όπου και να βρίσκεται’’(Γιώργος Σεφέρης).
ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ-πολιτισμολόγος-πτυχιούχος ανθρωπιστικών σπουδών ΕΑ Πανεπιστημίου Πατρών, ειδικός παιδαγωγός-εκπαιδευτικός, λογοτέχνης, δημοσιογράφος.
