Η Γέφυρα της Νέας Αβώρανης ήταν και είναι το κόσμημα της περιοχής παρ’ όλες τις παρεμβάσεις που έχει δεχτεί όλα αυτά τα χρόνια που άλλαξαν την εικόνα της από την αρχική της μορφή.
Ο Γιάννης Γιαννακόπουλος αναφέρει σε ανάρτησή του πως μέσα στην πάροδο του χρόνου η γέφυρα έχει υποστεί παρεμβάσεις λόγω κατάρρευσης που υπέστη πριν αρκετό διάστημα
Η ανάρτηση έχει ως εξής:
“Με αφορμή την κατάρρευση πριν από αρκετό χρονικό διάστημα μέρος του αριστερού στηθαίου στην ανατολική είσοδο της γέφυρας που εγκυμονεί κινδύνους ιδιαίτερα για τους πεζούς και από ότι φαίνεται δεν έδωσε σημασία κανένας κάνω μία αναδρομή στην ιστορία της και τις παρεμβάσεις που έγιναν σε αυτή…
Η γέφυρα της Νέας Αβώρανης επί του μη πλεύσιμου χειμάρρου της Ερημίτσας εξυπηρετεί την συγκοινωνία από το Αγρίνιο προς το Θέρμο και σε ένα μεγάλο τμήμα της επαρχίας Τριχωνίδας, την επαρχία Ναυπακτίας και την Ευρυτανία μέσω του Προυσού.
Η κατασκευή της, με την επίβλεψη Ιταλών μηχανικών και το κτίσιμο ηπειρωτών μαστόρων, ολοκληρώθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα. Το πλάτος της ήταν μικρότερο από το σημερινό και στις δύο πλευρές της είχε σιδερένια κιγκλιδώματα για την προστασία των πεζών. Ήταν ένα κόσμημα για την περιοχή και μάλιστα το 1930 περίπου είχε κυκλοφορήσει ένα καρποστάλ με την γέφυρα στην αρχική της μορφή.
Τα επόμενα χρόνια, με την εξέλιξη και την αύξηση των μεταφορικών μέσων αντί να γίνει σχεδιασμός για την κατασκευή μιας νέας γέφυρας, ενδεχομένως πλάι σε αυτή, πλατύτερης και ανθεκτικότερης έγινε διαπλάτυνση της υπάρχουσας με σκυρόδεμα και τσιμεντένια κάγκελα στο τέλος της δεκαετίας του 1950 περίπου. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη παρέμβαση που άλλαξε την αρχική της εικόνα.
Στα κατοπινά χρόνια οι παρεμβάσεις συνεχίστηκαν με την στήριξη στο πλάι της γέφυρας του μεγάλου αγωγού ύδρευσης της ανατολικής περιοχής του σημερινού Δήμου Αγρινίου καθώς και τηλεπικοινωνιακών και άλλων δικτύων οπότε η εικόνα της άλλαξε δραματικά.
Στη συνέχεια με τις ανεξέλεγκτες επί σειρά ετών αμμοληψίες η κοίτη της Ερημίτσας κατέβηκε αρκετά με αποτέλεσμα να αποκαλυφθούν τα πέδιλα στήριξης της γέφυρας και ορατό τον κίνδυνο αυτή να καταρρεύσει. Ευτυχώς όμως με την παρέμβαση της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδος έγιναν οι απαραίτητες εργασίες πριν μερικά χρόνια και αποφεύχθηκαν προς το παρόν τα χειρότερα…
Σήμερα ο αριθμός των οχημάτων που κάνουν χρήση της γέφυρας είναι πολύ μεγάλος και με δεδομένο ότι η κίνηση γίνεται εκ περιτροπής ανά κατεύθυνση υπάρχουν χρονικά διαστήματα με μεγάλα μποτιλιαρίσματα εκατέρωθεν αυτής. Επί πλέον στη γέφυρα διέρχονται πολλές φορές μεγάλα και βαριά οχήματα που προφανώς την επιβαρύνουν και την καταπονούν. Εξ άλλου οι πεζοί πρέπει να είναι πολλοί προσεκτικοί κατά την διέλευσή τους…
Σε κάθε περίπτωση η γέφυρα της Νέας Αβώρανης με τις παρεμβάσεις που έγιναν έχει χάσει πολύ από την αρχική της εικόνα και επί πλέον κανείς δεν γνωρίζει αν θα αντέξει τελικά στα φορτία που επωμίζεται….
Νομίζω ότι είναι απαραίτητη η κατασκευή μιας σύγχρονης γέφυρας για τις αυξημένες ανάγκες της συγκοινωνίας και η παρούσα να επανέλθει στην αρχική της μορφή και να γίνει χώρος περιπάτου και αναψυχής….
Αφιερώνω την ανάρτηση αυτή στον αείμνηστο φίλο και γείτονα, μέλος του πολιτιστικού συλλόγου της Νέας Αβώρανης, Βασίλη Μανδέλο για τον αγώνα και την προσπάθεια που έκανε με σκοπό να αναδείξει την γέφυρα αλλά και τον χώρο κοντά σε αυτή που υπήρχε το πηγάδι που αντλούσαν το πόσιμο νερό για πολλά χρόνια οι κάτοικοι της περιοχής. Δυστυχώς δεν πρόφτασε, η προσπάθεια εγκαταλείφθηκε και η τελευταία αντλία που υπήρχε κλάπηκε….”
sinidisi.gr
