γράφει ο Κώστας παπαδόπουλος
- ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ σκοτώνονται Ελληνόπουλα καθημερινά, όχι μόνο στα Τέμπη, αλλά σε δρόμους καρμανιόλες ανά τη χώρα - επαρχιακούς και εθνικούς - ή από πλημμύρες και καύσωνες ή αυτοκτονούν για τα αδιέξοδα στα οποία βρίσκονται, δεν αποτελούν πια είδηση και μόνο από τοπικά sites τα μαθαίνουμε, δυστυχώς. Αλλά και που τα μαθαίνουμε, δεν αντιδρούμε με λύπη, οι νεκροί μετατράπηκαν σε αριθμούς και, κάπως έτσι, ο θάνατος μάς έγινε συνήθεια. Αρκεί να μην τύχει σε δικά μας παιδιά ή σε παιδιά στενών συγγενών μας...
- ΚΑΤΙ παρόμοιο συμβαίνει και με τους πολέμους που κάθε τόσο ξεσπάνε: Πριν λίγα χρόνια στην Ουκρανία και τώρα στη Μέση Ανατολή, όχι μόνο στο Ιράν. Και ακόμα πιο πριν σε άλλα κράτη εκεί στην ίδια περιοχή, με αποκορύφωμα τη σφαγή στη Γάζα απ' το Νετανιάχου. Ήρθε και ο θεότρελος Τραμπ κι έχουμε σήμερα δύο "Χίτλερ" σε ένα! Και αλίμονο στην ανθρωπότητα, γιατί αυτά τα δύο Τέρατα ηδονίζονται τόσο πιο πολύ, όσο περισσότερο αίμα χύνεται. Και ας είναι από αμάχους ή γυναικόπαιδα ή ακόμα και μόνο από παιδάκια. Όπως τώρα εκεί στο Ιράν με πάνω από 150 νεκρές κοπελίτσες του δημοτικού θηλέων που βομβαρδίστηκαν...
- ΚΑΙ τι κάνουμε εμείς, οι τόσο μακριά ακόμα, βλέποντας συνεχώς ανατριχιαστικά βίντεο, μιας και οι πολεμικές απιχειρήσεις σήμερα μεταδίδονται live; Λυπούμαστε πραγματικά ή κι εδώ ο θάνατος μάς έγινε συνήθεια; Ή μήπως ξεχωρίζουμε τους νεκρούς ανάλογα με τον σφαγέα τους, ή το βομβαρδιστή τους; Αν ήταν ο Χαμενεϊ που, πριν πεθάνει-σκοτωθεί, σκότωσε χιλιάδες διαδηλωτές στους δρόμους ή αν είναι οι Τραμπ-Νετανιάχου, οι οποίοι βομβαρδίζουν νοσοκομεία και σχολεία; Νιώθουμε τι σημαίνει να σκοτώνονται πάνω από 150 μικρά κορίτσια μέσα στο σχολείο τους ανεξάρτητα το ποιος τα βομβάρδισε; Νιώθουμε πραγματική λύπη γι' αυτό ή το ανακοινώνουμε με αναρτήσεις μας ή σχολιάζοντας, ανάλογα μάλιστα με ποιον είμαστε; Γιατί και τώρα διχαστήκαμε εμείς οι πολίτες! Άλλοι είμαστε- ήμασταν με το Χαμενεϊ, άλλοι με τους Τραμπ-Νετανιάχου. Όπως και στο Ουκρανικό, άλλοι ήμασταν και είμαστε με τον Πούτιν (πουτινικοί) και άλλοι με το Ζελένσκι! Δεν είμαστε με τα θύματα, τα αθώα θύματα των πολέμων, αυτά είναι οι "παράπλευρες απώλειες" και ας είναι γυναικόπαιδα ή μόνο παιδιά! Σε τέτοιες περιπτώσεις, χωριζόμαστε πάντα, δίνουμε δίκιο στους "μεν" ή στους "δε", λες και είμαστε διεθνολόγοι και τόσο πολύ ενημερωμένοι! Πάλι για το να "δείξουμε" και να "φανούμε" νοιαζόμαστε! Άσε που υπάρχει και το "θρησκευτικό" στη μέση! Λες και δε γνωρίζουμε πως οι μεγαλύτεροι πόλεμοι στον πλανήτη μας ήταν θρησκευτικοί...
- ΕΓΩ, πάντως, είμαι μόνο με τα αθώα θύματα και πιο πολύ εάν πρόκειται για μικρά παιδιά, όπως οι 150 και πλέον μαθήτριες σε σχολείο τους στο Ιράν. Δεν υποστηρίζω πως είναι fake news, δεν είμαι με ηγέτες που πολεμούν για πατρέλαια, αλλά υποστηρίζουν πως το κάνουν για απελευθέρωση λαών από καθεστώτα! Όλοι οι πόλεμοι έχουν βαθύτερους σκοπούς και προετοιμάζονται 10ετίες πριν. Αλίμονο από τους λαούς και αλίμονο στις χώρες που θα γεμίζουν, την κάθε φορά που γίνονται πόλεμοι, από πρόσφυγες και μετανάστες. Από τώρα και μετά να δούμε πόσοι θα έρχονται, δε μάς φτάνουν όσοι ήδη βρίσκονται εδώ από πριν. Και κάποιοι θα τούς χαρακτηρίζουν ως "εισβολείς" και άλλοι θα επιθυμούσαν να πνιγούν στη θάλασσα καλύτερα, παρά να έρθουν σ' εμάς...
