Ο «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή έφερε κοσμοσυρροή στους κινηματογράφους ανά τη χώρα και στο Αγρίνιο και μάλιστα εν μέσω της εορταστικής περιόδου των Χριστουγέννων.

Ουρές για να δουν την ταινία για τον πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας σχηματίστηκαν και στο Αγρίνιο. Όμως πέρα από τις ουρές, έχει ενδιαφέρον το γεγονός πως όταν  τελειώνει η ταινία οι μισοί τουλάχιστον από τους θεατές ξεσπούν σε χειροκροτήματα. Η στήλη έτυχε να είναι αυτόπτης μάρτυρας του γεγονότος στην απογευματινή προβολή της Κυριακής στο δημοτικό κινηματογράφο «Άνεσις», όπου κυριολεκτικά δεν έπεφτε καρφίτσα. Και μπορεί να φαντάζει κάπως παράδοξο να χειροκροτεί κάποιος το κινηματογραφικό πανί, στο οποίο προβάλλεται μία ταινία, ωστόσο κάτι δηλώνει αυτό… Το αν άρεσε και  σε τι βαθμό η ταινία είναι θέμα καθαρά υποκειμενικό. Ωστόσο με την κουβέντα που διεξάγεται στα social media τις τελευταίες ημέρες είναι προφανές ότι υπάρχει μία ανάγκη του κόσμου να προβληματιστεί πάνω στην ιστορία. Μία ιστορία βεβαίως που ελάχιστοι είναι καλοί γνώστες της, καθώς η λεγόμενη δημόσια ιστορία, πολλές φορές αποφεύγει να αγγίξει τα πως και τα γιατί.

Παράλληλα τα «σκανδαλιστικά» ερωτήματα να βρούμε παραλληλισμούς με τη σημερινή εποχή ή να αναρωτηθούμε τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Καποδίστριας, εξάπτουν τη φαντασία για να δει κάποιος την ταινία. Η καθαρά υποκειμενική άποψη τη στήλης είναι ότι η πρόκειται για μία πάρα πολύ καλή, εξαιρετική προσπάθεια, του Γιάννη Σμαραγδή, που αξίζει σε κάθε περίπτωση κανείς να πληρώσει εισιτήριο για αυτή την ταινία. Βεβαίως στην Ελλάδα διαχρονικά και ιδίως στη Μεταπολίτευση υπάρχει μία τάση εθνομηδενισμού, από πλείστες όσες γραφίδες στο δημόσιο λόγο, που από την πρώτη κιόλας μέρα προβολής της ταινίας κάποιοι βγήκαν να στάξουν χολή, τόσο για τον Καποδιστρία, όσο και για τον Γιάννη Σμαραγδή.

Εκείνο που μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς πως ενοχλεί τους haters είναι αυτό κάθε αυτό το θέμα: Ο Καποδίστριας! Γιατί υπήρξε ένα πρότυπο ανιδιοτελούς προσφοράς για την πατρίδα, από έναν άνθρωπο που η αξία του αναγνωρίζονταν διεθνώς στην παγκόσμια πολιτική και διπλωματική σκηνή της εποχής. Προφανώς και ευτυχώς όχι το μοναδικό. Αλλά σίγουρα ένα από πιο τρανταχτά παραδείγματα. Και όσοι δεν θέλουν να υπάρχουν τέτοια πρότυπα, ξέρουν πολύ καλά που επιτίθενται.

Εφημερίδα «Συνείδηση»

sinidisi.gr