ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ κ. ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ
Ἅγιον Πάσχα 2026
Ἀγαπητοί μου Πατέρες και Ἀδελφοί,
Παιδιά μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπημένα,
Ἡ λαμπρὴ ἡμέρα, ποὺ σὲ λίγο ἀνατέλλει, θὰ βρεῖ τὸν τάφο τοῦ Ἐσταυρωμένου κενό, τὸν λίθο τοῦ μνημείου ἀποκεκυλισμένο καὶ τὸν θάνατο ὑποταγμένο στὴν ζωηφόρο δύναμη τοῦ Ἀναστημένου Χριστοῦ. Αὐτὴν τὴν ὥρα θεριεύει στὶς ψυχές μας ὁ πόθος τοῦ ἐρχομοῦ τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀναστάσεως, τῆς πιὸ χαρμόσυνης, τῆς πιὸ θριαμβευτικῆς, τῆς πιὸ ἐλπιδοφόρας ἡμέρας τοῦ χρόνου, τῆς «Ἑορτῆς τῶν Ἑορτῶν» καὶ τῆς «Πανηγύρεως τῶν Πανηγύρεων».
Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ἑβδομάδος ποὺ προηγήθηκε, ἀκολουθήσαμε τὸν Χριστό μας στὸ ἐκούσιο Πάθος Του. Κι ἂν δὲν βρεθήκαμε τότε στὸ Πραιτώριο, γνωρίζουμε καλὰ τὴν ὀδύνη καὶ τὴν μοναξιά Του. Εἶναι τὸ ἴδιο διαχρονικὸ ἀνθρώπινο μαρτύριο, τὸ προερχόμενο, ὅμως, ἀπὸ τὰ δίκαια ἀποτελέσματα τῆς ἐγωπάθειας καὶ τῆς ἀπιστίας μας. Καὶ ἂν δὲν βρεθήκαμε στὸν Γολγοθᾶ κατὰ τὴν φοβερή ἐκείνη ὥρα, γνωρίζουμε καλὰ τὸ σκοτάδι ποὺ σκέπασε τὴν γῆ κατὰ τὴν στιγμή του «τετέλεσται». Εἶναι τὸ ἴδιο σκοτάδι ποὺ σκιάζει τὴν ἀνθρωπότητα τοῦ 21ου αἰῶνα, τὴν συντετριμμένη καὶ ἐξουθενωμένη ἀπὸ τὴν ἠχῶ τῶν πολέμων.
Σήμερα, ὅμως, τὰ μάτια μας ὑψώνονται πρὸς τὸν οὐρανό. Σήμερα, τὸ σκοτάδι τῆς λύπης δὲν βρίσκει θέση στὴν καρδιά μας. Σήμερα πανηγυρίζουμε τὴν Ἀνάσταση τῆς ζωῆς! Ὁ Ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν Χριστός, μᾶς ἀποκαλύπτει πὼς καμία νύχτα δὲν εἶναι αἰώνια, πὼς ποτὲ δὲν πεθαίνει ἡ ἐλπίδα καὶ πὼς πάντα ὑπάρχει ἕνας δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ πρὸς τὸ Φῶς.
Αὐτὸ τὸ Φῶς ἀποτελεῖ τὴν πεμπτουσία τῆς πίστεώς μας καὶ μὲ αὐτὸ γαλουχήθηκε τὸ Γένος μας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀποκτήσει ἀκλόνητη πίστη καὶ ἀκράδαντη ἀντοχή, ἀκόμα καὶ στὶς πιὸ σκοτεινὲς περιόδους τῆς ἱστορίας του. Κάθε ἀγῶνας ποὺ ἔδωσαν οἱ πρόγονοί μας ἐναντίον τῆς σκλαβιᾶς καὶ τῆς βαρβαρότητος γεννήθηκε καὶ ἐνδυναμώθηκε ἀπὸ τὴν βεβαιότητα τῆς Ἀναστάσιμης νίκης. Κάθε πολεμική σύγκρουση, κατὰ τὴν διάρκεια τῶν τετρακοσίων χρόνων τῆς σκληρῆς τυραννίας, ἐνισχύθηκε ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη πεποίθηση πώς, ἡ διαφύλαξη τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀξιοπρέπειας καὶ ὅλων ἐκείνων τῶν χαρακτηριστικῶν ποὺ κάνουν τὸν ἄνθρωπο νὰ ὁμοιάζει μὲ τὸν Δημιουργό Του, ἀξίζουν κάθε θυσία.
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό Φῶς ποὺ διαρκῶς καλεῖ τὸν ἄνθρωπο σὲ ἀγῶνα γιὰ τὰ μεγάλα καὶ τὰ ὑψηλὰ ἰδανικά. Εἶναι τὸ ἴδιο Φῶς ποὺ ἀκτινοβολεῖ καὶ νοηματοδοτεῖ τὴν Ἔξοδο τοῦ Μεσολογγίου, πού ἐφέτος ἑορτάζουμε πανηγυρικά τὴν διακοσιοστῆ της Ἐπέτειο. Ἦταν τότε, ποὺ ὁ ἡρωισμὸς τῶν Ἐλευθέρων Πολιορκημένων ἀντικατέστησε τὴν ἀπελπισία τῆς πολιορκίας, μεταβάλλοντας τὸ τέλος σὲ νέα ἀρχή.
Ὅπως ὁ Χριστός, ὅταν κατῆλθε στὸν Ἅδη, διέσχισε τὸ ἔρεβος τοῦ θανάτου, ἔτσι καὶ ἐκεῖνοι, σὲ μιὰ στιγμὴ ποὺ ἀποτέλεσε γιὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα ὕψιστο ὁρόσημο ἡρωισμοῦ, διέσχισαν τὸ σκοτάδι τῆς βαρβαρότητος καὶ ἀναζήτησαν «Ἔξοδο» πρὸς τὸ Φῶς τοῦ Ἡλίου τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἐλευθερίας. Καί, ὅπως οἱ Ἅγιοι ἀποτελοῦν τοὺς Ἥρωες τῆς πίστεώς μας, ἔτσι καὶ οἱ ἡρωικοὶ Ἐξοδῖτες ἀναδείχτηκαν ὡς οἱ «Ἅγιοι» τῆς ἱστορίας μας.
Γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, μιὰ θυσία καταλήγει σὲ ἕνα ἔνδοξο ἀλλὰ καὶ τραγικὸ τέλος. Ἡ δόξα στεφανώνει συχνὰ πρόσωπα καὶ λαούς. Δὲν μπορεῖ ὅμως νὰ ἀντισταθεῖ στὸ γεγονὸς τοῦ θανάτου. Γιά ἐμᾶς, ὅμως, ἡ θυσία, μὲ πρώτη ἐκείνην τοῦ Κυρίου μας, ὁδηγεῖ σὲ μιὰ νέα ζωὴ καὶ σὲ μιὰ ἔκρηξη χαρᾶς, ἡ ὁποία κατακλύζει τὰ σύμπαντα καὶ πλημμυρίζει τὴν καρδιὰ τοῦ κάθε πιστοῦ μὲ τὴν βεβαιότητα τῆς αἰωνιότητος.
Πρόκειται γιὰ τὴν ἴδια χαρά, ποὺ πλημμύρισε καὶ τὴν καρδία τῆς Ὑπεραγίας Μητέρας τοῦ Κυρίου μας. Τιμοῦμε τὴν Παναγία ὡς Μητέρα τῆς Ζωῆς, καθὼς ἔφερε στὸν κόσμο τὸν Σωτῆρα μας Χριστό. Τὸ ξημέρωμα ὅμως ἐκείνης τῆς ἡμέρας, ὅπου, κατὰ τὴν παράδοση, ἀντίκρυσε μαζὶ μὲ τὶς ἄλλες Μυροφόρες τὸ κενὸ μνημεῖο, κατέστη καὶ ἡ Μητέρα τῆς χαρᾶς.
Μὲ ὑπέροχο τρόπο, ὁ ἱερὸς ὑμνωδὸς ἀναγγέλλει ἕναν δεύτερον Εὐαγγελισμὸ πρὸς ἐκείνην. Στὸν πρῶτο, ὁ ἀρχάγγελος Γαβριὴλ τῆς ἀπευθύνει τὸ «Χαῖρε», ἀναγγέλλοντάς της τήν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου σύλληψη τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ στά παρθενικά της σπλάχνα. Τώρα, ὅμως, στὸν δεύτερο Εὐαγγελισμό, μὲ ἕνα νέο «Χαῖρε», τῆς ἀναγγέλει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Υἱοῦ της. Ποιά χριστιανικὴ ψυχὴ μένει ἀσυγκίνητη ἀπὸ αὐτὸ τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα; Ποιά πιστὴ καρδιὰ δὲν αἰσθάνεται πρόθυμη νὰ ἐγκαταλείψει ὅλες τὶς μάταιες χαρὲς αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ νὰ σπεύσει νά προσκυνήσει τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, τὴν στιγμή, κατὰ τὴν ὁποία ἀκούει τήν πασχάλια ἀναγγελία:
«Ἁγνὴ Παρθένε χαῖρε καὶ πάλιν ἐρῶ, χαῖρε
ὁ σὸς Υἱὸς ἀνέστη τριήμερος ἐκ τάφου»!
Ἀδελφοί μου,
Ἡ σημερινὴ λαμπρὴ ἡμέρα ἀποτελεῖ τὴν ἔναρξη τῆς πιὸ χαρμόσυνης, τῆς πιὸ φωτοφόρου, τῆς πιὸ ζωογόνου περιόδου τοῦ ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Οἱ ἑπόμενες σαράντα ἡμέρες ἀποτελοῦν, κατ΄ ἐξοχὴν, πρόσκληση συναντήσεως μὲ τὸν Ἀναστάντα Χριστό καὶ πρόγευση παραδείσιας χαρᾶς.
Ἰδιαιτέρως ὅμως ἐφέτος, ἐμεῖς, τά μέλη τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, θὰ ἔχουμε τὴν ξεχωριστή εὐλογία βιώσεως τῆς μοναδικῆς Ἀναστάσιμης χαρᾶς ἀπὸ μιὰ ἐπιπλέον πηγή: Ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε ἡ Ἐφέστιος Ἱερά Εἰκόνα τῆς Παναγίας, τῆς ἐπωνομαζομένης «Ἄξιον Ἐστί», ἀπό τόν Ἱερό Ναό τοῦ Πρωτάτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους πρόκειται νά ἐπισκεφθεῖ τήν Ἱερά μας Μητρόπολη· θά ἐκτεθεῖ σέ εὐλαβική προσκύνηση στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος τῆς Ἱερᾶς Πόλεως Μεσολογγίου ὥστε νά ἀποδοθεῖ ἡ ἁρμόζουσα τιμή στήν μοναδική θυσία τῶν Ἐλευθέρων Πολιορκημένων κατά τήν ἡρωική Ἔξοδο ἀλλά καί νά ἀποτελέσει γιά ὅλους μας, τούς ἀπογόνους τῶν Ἐξοδιτῶν, ξεχωριστή εὐλογία καί στήριγμα στήν ζωή μας.
Ὡς πνευματικὸς Πατέρας, σᾶς προτρέπω μὲ ὅλη μου τὴν καρδιά, ἑνωμένοι «ἐν ἑνὶ στόματι καὶ μιᾶ καρδίᾳ», νὰ βρεθοῦμε ταπεινοί προσκυνητὲς ἐνώπιον τῆς πανίερης θαυματουργοῦ Εἰκόνος της καὶ νὰ ἀποθέσουμε στὴν χάρη της «τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μας».
Ἡ ἐπίσκεψη τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ «Ἄξιον Ἐστὶ» στὸν εὐλογημένο τόπο μας ἂς ἀποτελέσει προσωπικὴ εὐκαιρία πνευματικῆς ἐνισχύσεως καί παρηγορίας ἀπό τήν Μητέρα Θεοῦ προκειμένου, ἡ Ἀνάσταση τοῦ Υἱοῦ της νὰ καταυγάσει τὶς ψυχές μας μὲ Φῶς ἀπὸ τὸ δικό Του ἄκτιστο Φῶς καὶ νὰ πληρώσει ὁλόκληρη τὴν ὕπαρξή μας μὲ χαρὰ ἀπὸ τὴν δική της μητρικὴ χαρά, τὴν Ἀναστάσιμη καὶ ἀδαπάνητη.
Καλὴ καὶ εὐλογημένη Ἀνάσταση!
Μὲ ὅλη μου τὴν πατρικὴ ἀγάπη,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
