Του Χρήστου Θεοδωρόπουλου
Η πρώτη εμπειρία στο γήπεδο του Παναιτωλικού στο Αγρίνιο ήταν μια συντριβή. Όταν ακόμη δεν υπήρχε πέταλο και έμπαιναν από εκείνη την πλευρά τα ασθενοφόρα.
Η Θύελλα Πατρών είχε περάσει όντως ως “θύελλα” σε εκείνο το παιχνίδι. Μικρό παιδί τότε ήμουν ο +1 ενός ενήλικα. Δεν έφερα γούρι. 1-4 έγραψε το τελικό σκορ με τον Ρεζόνια να πετυχαίνει το γκολ της τιμής και μάλιστα γκολάρα.
Εφιαλτικό ντεμπούτο στις εξέδρες όμως τα καλύτερα τότε ξεκινούσαν. Στην δύσκολη από κάθε άποψη Γ’ Εθνική όταν στην μικρή ήθελες φελιζόλ, διότι τσιμέντο ντε, που έβρισκες έξω από το γήπεδο.
Ο Παναιτωλικός από αναμνήσεις συγγενών και φίλων και τότε ήταν ήδη μεγάλος, τον έκανε ακόμη μεγαλύτερο ο μεγαλομέτοχος Φώτης Κωστούλας ακολουθώντας τον δικό του δρόμο χωρίς να συμβιβαστεί.
Ακόμα και αν τότε που ο Αστέρας Τρίπολης ανέβαινε ασανσέρ τις κατηγορίες στο εντός στο Αγρίνιο είχε υποταχθεί, 2-0 έγραψε το τελικό σκορ. Δεν ήταν όμως και ο μόνος. Για όσους έζησαν τις εποχές της Γ’ Εθνικής μπορούν να θυμηθούν τον παλμό που είχε το γήπεδο. Μεγάλη και μικρή εξέδρα είχαν τη δυναμική τους. Λες και μετά το σφύριγμα της σέντρας υπήρχε ξαφνική κατηφόρα στα πρώτα λεπτά του αγώνα και συνήθως έγραφε και γκολ. Τα εντός είχαν άλλο συναίσθημα, γιορτής, όπως έγραφε και το πανό που κρατούσαμε τότε ως νεολαίοι που μπαίναμε στο γήπεδο πριν εμφανιστούν οι πρωταγωνιστές. “Το ποδόσφαιρο είναι γιορτή” έγραφε συγκεκριμένα και το παρουσιάζαμε μπροστά στους οπαδούς που πάντα ήταν εκεί. Και όχι μόνο στις κερκίδες. Εμάς μόνο μας φιλοξένησαν σε μπαλκόνια και ταράτσες. Στα εντός!
Περίεργο το συναίσθημα της Γ’. Τα εντός ήταν ηφαίστειο, τα εκτός μια άλλη ιστορία, γνωστή στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ.
Δεν ήταν όμως μόνο το πρωτάθλημα, το κύπελλο είχε διαφορετική γοητεία. Όταν υποδέχθηκε τον ΟΦΗ στην ήττα 1-2, η ατμόσφαιρα ήταν ονειρική. Αρχηγοί Κωνσταντόπουλος και Μπελεβώνης. Ιστορικό παιχνίδι από πολλές απόψεις. Τραορέ είχε μειώσει για την ιστορία. Όπως και η 4αρα κόντρα σε ομάδα μεγαλύτερης κατηγορίας (Ιωνικός) με Μύρωνα Σηφάκη στον πάγκο και 6000 στις εξέδρες.
Χαραγμένο ήταν το παιχνίδι και με την Λάρισα. Μαθητές τότε έφευγαν νωρίτερα από το σχολείο για να πάρουν θέση στη μικρή εξέδρα. Νολμπέρτο Σολάνο στο Αγρίνιο με την φανέλα της ΑΕΛ και Φακούντο Πάρα σε λίγα λεπτά να τελειώνει το όνειρο.
Αξιομνημόνευτη εμπειρία και η άνοδος στην δεύτερη κατηγορία. Οι Αμερικανοί λένε πως όλοι θυμούνται τι έκαναν στις 11/9. Ε, οι Αγρινιώτες αντίστοιχα θυμούνται που βρίσκονταν στον τελικό του μπαράζ, γιατί μπορεί να ήταν 10 χιλιάδες στη Νέα Σμύρνη άλλοι τόσοι άκουγαν στα αθλητικά ραδιόφωνα. Έτσι, και εμείς ούτε 15 τότε ακούγαμε στο ραδιόφωνο την απίστευτη εξέλιξη του αγώνα παίζοντας παράλληλα ποδόσφαιρο στις αλάνες.
Πολλές πίκρες και απογοητεύσεις αλλά πάντα περήφανα. Σε νίκες και ήττες ο κόσμος πρωταγωνιστούσε και μας έκανε λίγο παραπάνω χαρούμενους όταν οι μεγάλες αθηναϊκές φυλλάδες αφιέρωναν χώρο για το καμάρι του Αγρινίου. Άξιζε η αναγνώριση για το μικρό “γαλατικό χωριό” που συνεχίζει την πορεία του στα μεγάλα σαλόνια. Και οφείλει το μεγαλύτερο μέρος αυτής στον κ. Κωστούλα.
Αναμφίβολα πολλοί θυμούνται τίτλους και διακρίσεις αλλά οι εμπειρίες στα γήπεδα μένουν βαθιά χαραγμένες. Και ο Παναιτωλικός είχε να προσφέρει αμέτρητες και μοναδικές. Εις τα χίλια λοιπόν.
agrinionews.gr
