Υπάρχουν πολλές διακυμάνσεις ως προς το τι συνεπάγεται η πατρότητα, ανατρέχοντας στην ιστορία και στους διάφορους πολιτισμούς. Σε παραδοσιακές πατριαρχικές κοινωνίες του παρελθόντος οι πατέρες απομακρύνονταν από την καθημερινή ζωή των παιδιών τους και φρόντιζαν για την παροχή των αναγκαίων πόρων για την επιβίωση από μακρινές αποστάσεις.

Συχνά ζούσαν σε ξεχωριστές περιοχές. Ακόμα κι όταν οι πατέρες και τα παιδιά ζούσαν στον ίδιο χώρο, οι πατέρες σπανίως έβλεπαν τα παιδιά τους, γιατί δούλευαν πολλές ώρες. Τα παιδιά έμεναν με τη μητέρα τους, αλλά οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονταν από τους πατέρες. «Αυστηρός πατέρας, καλοσυνάτη μητέρα»: αυτό ήταν το ιδανικό που είχε καθιερωθεί σε πατριαρχικά κοινωνικά πλαίσια.

Στον 21ο αιώνα οι πατέρες άλλαξαν, προσανατολίστηκαν περισσότερο στην οικογένεια και έγιναν προσιτοί. Συνοδεύουν τις εγκύους συντρόφους τους στις επισκέψεις στον γιατρό, καθοδηγούν τις γυναίκες τους κατά τον τοκετό στο οικογενειακό δωμάτιο και αναλαμβάνουν ένα σημαντικό μερίδιο (ιδανικά,το μισό) της φροντίδας του παιδιού μετά τη γέννηση. Οι μητέρες, φυσικά, αναλαμβάνουν τη γαλουχία, αλλά οι πατέρες μπορούν να συμμετάσχουν στο τάισμα των μωρών τους με το μπιμπερό, αλλάζουν πάνες ή φέρουν εις πέρας τα πολλά ακόμα καθήκοντα της ανατροφής των παιδιών.

Οι πατέρες συμμετέχουν επίσης και σε κάτι πέρα από τη φροντίδα του παιδιού. Παραδόξως, ένας μεγάλος αριθμός ανδρών βιώνουν κάτι που ονομάζεται «συμπονετική εγκυμοσύνη» -η οποία περιλαμβάνει πρωινές ναυτίες, πρόσληψη βάρους και πόνο στο στομάχι παρόμοιο με την αίσθηση της κίνησης του μωρού μέσα στη μήτρα όταν η σύντροφός τους μένει έγκυος. Κάποιες φορές αισθάνονται ακόμα και τους πόνους του τοκετού δίπλα στη γυναίκα τους την ώρα που γεννά.

Αυτό το βίωμα της φανταστικής εγκυμοσύνης και του τοκετού δεν είναι μόνο ψυχολογικό είναι επίσης σαφώς σωματικό.

Στους άνδρες των οποίων η γυναίκα είναι έγκυος καθρεφτίζονται οι ορμονικές αλλαγές της γυναίκας από τις πρώτες μέρες της εγκυμοσύνης μέχρι την επιλόχεια περίοδο. Και κάποιες φορές ακόμα και οι διάφοροι πολιτισμοί προτρέπουν σε αυτό το συμπονετικό μοίρασμα του πόνου. Σε παραδοσιακές κορεατικές κοινωνίες, λόγου χάρη, η γυναίκα που γεννά θα περάσει τον πόνο του τοκετού κρατώντας τον κότσο του συζύγου της.

Στην ανθρωπολογία αυτή η φανταστική ή συμπονετική εγκυμοσύνη και η εμπειρία του τοκετού ονομάζεται «σύνδρομο κουβέιντ», το οποίο απλώς δείχνει ότι η βιολογία και ο πολιτισμός έχουν μάθει να δουλεύουν μαζί, για να βοηθήσουν στην προετοιμασία του πατέρα για τον νέο του ρόλο στο μεγάλωμα του παιδιού.

Από βιβλίο της Sang-Hee Lee